Atuş/Doğu Türkistan Doğumlu.  Uygur Sanatkâr, Kültürel Antropolog (PhD), Uluslararası Yazarlar Birliği Uyghur PEN Merkezi Başkanı. İsveç’in güneyinde bulunan Lund kentinde yaşıyor.  

---

Kaiser A. ÖzHun Şiirleri

Vatanım

Canımdan daha değerli,

Ruhumun gözdesi,

Kan damlayan yürek…

Mağlubiyet

…

Azap, elem

Hiç bitmeyen pişmanlık.

Bir zamanlar o toprak tertemiz idi,

Kan emici insanlardan ırak,

Tetikte idi,

Kimliğini unuttu, rûh kayıp!

Izdırabı kat kat arttı.

Acıdan inledi

Boğazı Boğuldu,

Huzurdan ırak!

Herkes yasta…

Facia, pişmanlık çatısında yürek yarıldı!

Öksüz bırakılan çocuklar gibi!

Vatanım kanadı!

Haykırıyorum…

Sonunda öksüzlüğümü hissettim.

Benim için eşssiz sevimli,

Hatta gözümün nurundan da daha sevimli.

Derin sükut içerisindeyim

Tıpkı âmâlar gibi!

Hedefim kayıp, sesim ise boğuk,

Sesim artık duygularımı yansıtmıyor.

Göz pınarlarım kurudu,

Taklamakan’da kuruyan okyanus gibi.

Bir zamanlar vatanım azaptan kurtulmuştu,

İnsanlar güvende, özgür

Tıpkı nehirler gibi akar imiş.

Ah, sorma!..

O toprak canlı bir ölü,

Ölülerin içindeki et gibi,

Cesaretini kaybetti,

Gerçek rengini ise söndürdü.

Şimdi ben derin intikam duygusu içinde, insanlığı kınıyorum.

Vatan, umut demektir.

Ruhumda, zifiri karanlığı kucaklıyorum.

O yer susamış yara, göz yaşlarımı sömürüp bitirdi,

Kanlı saldırı, sayısız şehitler.

Unutulanlar

Pinhandayım…

Susuyorum,

Şuursuzluktan kaybolacağım,

Issız yiğitliğim içinde.

Kimse aşık olmadan hissedemez sevginin gücünü.

Hissedemeyenler,

Erimek ve kazanmak nedir bilmezler.

Sevgi için sarıl,

Ancak bedel ödemen gerek

Bugün vatan sevgiden mahrum

Kimsesiz çocuklar gibi terk edildi!

Zerdap içinde kanıyor!

O vatan işgal altında!

Sevmeyi unuttuğum için.

Sadakatsizliğimden,

Onun mihrinden,

Sevgisinden mahrum kaldım.

O da aşıklarından mahrum kaldı!

Vatanım, derdini biliyorum!

Acını, kederini hep yüreğimde taşıyorum!

Wetinim (Uygurca Text)

Jandinmu qedirlik,

Roximdinmu söyümluk,

Qan tamchighan yurek…

Meghlubiyet,

….

Azap, qayghu,

Pütmes-tügümes pushayman.

Birzamanlar u tupraq pakiz idi,

Qanxordin yiraq,

Hoshyar idi,

Kimligini unutti, roh ghayip!

Qayghu ming hesse ashti.

Azaptin ingridi

Kikirdek bolghuldi,

Huzurdin yiraq!

Hemme hazidar…

Pajihe, pushayman ögziside yürek yerildi!

Yitim tashliwitilgen balilardek!

wetinim qanidi!

waqiraymen!

Men ahiri yitimligimni hisqildim.

Men üchün tengdashsiz söyümluk,

Hetta Köznurumdinmu söyümluk.

Men süküt ichide

Xuddi korlardek!

Nishanim ghayip, awazim boghuq,

Awazim hislirimni ekis-ettürelmeydu.

Köz yashlirim qurdi,

Xuddi qurup ketken teklimakandiki okyandek.

Birzamanlar wetinim azaptin qutulghan iken,

Ademler biheter, erkin

Xuddi deryadek aqar iken.

uni bir dimeng!

U tupraq hayat murda,

Murdilar uchusidiki ettek,

jasaritini yoqatti,

Heqiqi renggini yoqatti.

Emdi qisas niytide, men insaniyetni haqaretleymen.

Weten, umut dimek

Rohimda, kichini uzun quchaqlaymen.

U yer qaghjirghan yara, köz yashlirimni sümürüpboldi,

Qanliq basturush, san-sanaqsiz shihitler.

Untulghanlar

Men pinhanda…

Ösuwatimen,

Bixutluqtin yoqulimen,

Tenha baturlughum ichide.

Hichkim ashiq bolmay söygini his-qilalmaydu.

His qilamighanlar,

Irshishni, utmaqni bilmeydu.

Söygu uchun quchaqlash, bedel kerek

Bügün weten söygüdin mehrum,

Igi-chaqisiz ballardek tashliwitildi!

Zerdap ichide, qanimaqta!

U weten qamal astida!

Söyüshni unutqanlighim üchün.

Sadaqetsizlikimdin,

Uning mihridin,

Muhabbitidin mehrum qaldim.

U hem ashiqliridin mehrum qaldi!

Wetinim derdingni bilimen!

Yurgumde hemmini birge elip yürüymen!

Kırık Ayna

Parça parça kırık aynadan

Kendimi arıyorum

Niçin yaşamışım

Etrafa baksam

Görünen karanlık

İnilti

Azap

Ağlıyorum,

Gözlerimde kuru yaş,

Yüzümden kayarak düşen toz toprak,

Başım yara.

Şimdi konuşasım yok

Çünkü milyon kez denedim

Yeniden deneyesim de yok!

Azaptan sıkışıp nefes bile alamıyorum,

Bedenim kuruyup parçalara ayrılmış.

Ölüler bayramına gelen ölüleri bile ürküttüm,

Hatta kaçacak yer bulamadılar.

Dilimi oynatıp konuşsam, herkes suskun,

Ne kadar bağırsam da hiç kimse duymuyor.

Ben görünmüyorum, hiç kimse göremiyor.

İçim erimiş,

Koyuver beni!

Nefes alayım!

Kendimi kurtarana dek,

Ölüm benim yolumda.

Uzak değil yakında

Ben yolumu arıyorum.

Sunuq eynek (Uygur Text)

Chul chul sunuq eynektin

Özümni izdewatimen.

Némishke yashawatqandimen?

Etrapqa qarisam,

Körün’gini qarangghuluq…

Ingrash,

Azab !

Men yighlawatimen,

Közlirimde quruq yash,

Yüzümge sérilip chüshkini topa,

Kallam yara.

Emdi sözligimmu yoq

Chünki milyon qétim qichqardim!

Qayta sinighimmu yoq!

Azabtin chingqilip nepesmu alalmaymen,

Tenlirim qaghjirap chek-chékidin yérilghan.

Ölükler bayrimigha kelgen ölüklernimu ürküttüm,

Hetta qachidighan yer tapalmidi.

Zuwanimni kérip sözlisem hemme jimjit,

Qanche warqirisammu héchkim anglimaydu.

Men körünmeymen , héchkim körelmeydu.

Ichim zerdab,

Qoyuwet méni!

Nepes alay!

Özümni qutquzushtin burun,

Ölum mining yolumda.

Uzaq emes yéqinda

Men yolumni izdewatimen.

Ben öleyim 

Şehirler, köyler harabeye dönüşmüş,

Kurumuş yaşlı kavak derin uykusunda.

Kimsesiz nene elini kaldırıp dua ediyor

Gece gökyüzünde yedi yıldız kayıp,

Korkunç iniltiler!

Ahir zaman mı bu?

Ah… ihanet eden dünya!

Ben öleyim

Kıpırdıyor! Aslında herkes hayatta imiş.

Bulanık ay ışığında görünmemiş aslında,

Masum çocuklar toplatılmış.

Hareket eden büyükler ise demir kafeste.

Ölülerden haber yok.

Mezarlar kayıp.

Kıyamet mi bu?

Ah… zorba dünya!

Ben öleyim.

Taklamakan’daki tüm canlılar kayıp,

Onları yedi başlı devler yutmuş!

Ruhu kaybolmuş yarı canlar!

Benimde cismim yok!

Ah… rezil dünya!

Ben öleyim.

Gece gökyüzündeki güzel ezgi

Gezer gönlüm yıldızlı gökte

İç! Beni ateşli leblerin ile

Dudaklarının izi kalsın kadehte

Böylelikle şaraba ihtiyacım yok

Ruhum susuzluktan kıvranıyor

Şarap isteyip ilahtan

Ben senin leblerini arıyorum.

Ne hacet şaraba ihtiyaç

Olsa senin kokun leb izin!

Gecikme olmaz aşkta,

Sana uzattığım umut gülü

Senin kokun nefeslerime merhem.

Benim kokumu hem yutsam,

Sarhoş olsam şu gece gökyüzünde

Sinip gitsem gizlice semaya.

Kara  Sevda

(Uygurca Metin)

Her bir sözing birdeste gül manga,
Kör! yürügümge oyivaldim jimghina.
Gülge ashiq bul-bul, sayraydu her tangda,
Menmu küyleymen qelimimde bir sangila.

Hijilmen her körginimde “mejnun” yüziningni,
Mung bilen manga baqqan utluq közungni.
Hich qanmasmen bassam baghrimgha sini,
Huzur ilkide söysem yenishlap sherbet liwingni.

Weslige yetmek u ashiqliq babidin emes,
Bu judaliq hem yalghuz sen bilen mangala emes.
Ashiqliq babida meshhur “Hemra bilen Hörulqa”
Senbilen menmu ulardek, hich yalghuz emes.

مەن ئۆلەي

شەھەرلەر، سەھرالار خارىبىلاشقان،

قۇرۇپقالغان قېرى توغراق ئۇخلاپ ياتىدۇ.

تەنھا موماي قولىنى ئىگىز كۆتۇرۇپ دۇا قىلماقتا

كىچە ئاسمىندىكى يەتتەتىكەن يۇلتۇزى غايىپ،

قورقونۇشلۇق ئىڭراشلار!

زامان ئاخىرمۇ بۇ؟

ئاھ … خىيانەچچى دۇنيا!

مەن ئۆلەي

مىدىرلاۋاتىدۇ! ئەسلىدە ھەممە ھاياتكەن.

خىرەلەشكەن ئاي يۇرغۇدا كۆرۇنمەپتۇ،

نارسىدىلەر يىغىۋىېلىنغان.

مىدرالىغانلا چوڭلا تۆمۈر قەپەزدە.

ئۆلۇكلەرنىڭ دىرىگى يوق.

مازارلارغايىپ.

بۇ قىيامەتمۇ؟

ئاھ … زۇمىگەر دۇنيا!

مەن ئۆلەي

تەكلىماكاندىكى جانۇ جانۋالار غايىپ،

ئۆلارنى يەتتە باشلىق يالماۋۇز يۇتۇپ كەتكەن!

روھى يوقالغان نىمجان تەنلەر!

مىنىڭمۇ جىسمىم يوق!

ئاھ … رەزىل دۇنيا!

مەن ئۆلەي. 

كىچە ئاسمىندىكى گۇزەل كۇي

كىزەر كۆڭلۇم يۇلتۇزلۇق كۆكتە

ئىچ ! مىنى ئوتقاشتەك لەۋلىرىڭ بىلەن

لەۋلىرىڭنىڭ ئىزى قالسۇن قەدەھتە

شۇندىلا شاراپقا ئىھتىياجىم يوق

روھىم ئۇسسۇزلۇقتىن تىپىرلايدۇ

شاراپ سوراپ ئىلاھتىن

مەن سىنىڭ لەۋلىرىڭنى ئىزلەيمەن.

نەھاجەت شاراپقا ئىھتىياج

بولسا سىنىڭ ھىدىڭ لەۋ ئىزىڭ!

كىچىكىش بولماس ئاشىققا،

ساڭا تۇتتۇم ئۇمۇت گۇلى

سىنىڭ ھىدىڭ نەفەسلىرىمگە مەلھەم.

مىنىڭ ھىدىمنى قوشۇپ يۇتۇۋەتسەم

مەس بولسام شۇ كىچە ئاسمىندا

سىڭىپ كەتسەم سىرلىق ساماغا.