Hukukçu-Yazar/Şair. Fethiyelidir. Şiir, roman, anlatı, film öyküsü ve seçki olarak yayımlanmış on yedi kitabı var.

Kısa film ve belgesel çalışmaları yapmıştır. PEN Türkiye Merkezi yönetiminde görev aldı ve genel sekreterlik yaptı. Edebiyatçılar Derneği ve Türkiye Yazarlar Sendikası üyesi. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesini bitirdi. Şimdilerde noterlik yapıyor. 

---

Pas Nasıl Da Benziyor Aşka

Bir pas gerek şimdi bana

Beni dilimden koruyacak eski bir örtü.

Kubbeleri kurşun levhalar koruyor

Onlara zırh olansa kendi pasları

Düşmez payıma bir minare gölgesi,

kuşların kiri pisi, kanat sesi yeter bana.

Nerelerde eskidik bilelim pasla

Toplayıp geliriz dökülenleri geriden,

Hep kalbimize doğrulmaz ya kurşun

Örter bizi paslı kalıntılarla,

zırhını giyinmiş kötürüm bir kurşun

Kalbin eritemediği çelik yoktur

Yanlış ezberlenmiş bir tarihten atılmışsa,

zırha işlemesi zordur okun

Pas yener tek başına bir orduyu

Ganimeti toplar küflenmeyen diller

Başka mecaz aramayalım boşuna

pas nasıl da benziyor aşka…

Ne Mümkün

İstila ile iltica arasında cennet ne mümkün

İki ateş arasında ev kurmaya kalkmışız

Alevler arasında müebbet bir ev ne mümkün

İstila ile iltica zamanın kadim kapıları

İki dar kapı arasında kalmış insanlık

Mülteci iken mümin olmak ne mümkün

Tanrı göğün efendisi en yüksekte

Yeryüzü bir hercai nardır her mevsim

Hârut ile Mârut’un* indiği yeryüzünde

Temiz toprak hangi iklimde ki,

İstavroz şaşar, secde ne mümkün

Kemancı çocuk kalkar Suriye’den yürür

Ölür yollarda kemanı, notası rüzgâra uçar

İltica yollarında müebbet bir mezar ne mümkün

Onca yolu yürüdükçe, yürünecek yol mu kalır

Siler izleri arkadan gelen umutsuzlar

Ölümün kovaladığı yolda dönüş ne mümkün

Camiler havralar kiliseler hep açık

Kalplerde nice iman olsa da

Toprakta gömülecek onca ölü

Tanrı önünde günahsız eğilmek ne mümkün

Yollar uzadıkça şaşar namaz vakitleri

Karışır kıble, kırılır boyundaki haç

Ekmek bilmez şarabın adabını onca açlıkta

Sığınmak ister kaçkınlar nice kubbelere

Müebbet bir tapınak bu yolda ne mümkün…

*Kuran’da ve başka pek çok kutsal kitapta, mitolojide yer alan,  Hz. Âdem’den daha iyi olma iddiasıyla yeryüzüne inen, ancak günah işleyip, bu nedenle cezaya uğradığı rivayet edilen iki melek.

İnsan Ne Giyse Yakışmıyor

Kalp örtüsü oldu

Giydiğimiz bütün elbiseler

Tenimiz hep açıkta kaldı

Hep aralıktı aramız

Kalbimiz hep saklı birbirimizden

İnsanı sevmek bir kanundur kendimize

Kendi elimizle yazdık belki kanla bu maddeyi

Kalp bahsinde soluyor hemen yazının kanı

Toprak emmiyor belki Kabil’den beri,

siliniyor kanunların altında kan izi

İnsan neye hükmetse tüketiyor

Başta, kanındaki aşkı

İnsan neye hükmetse yıkıyor

Bir ormanı bir kibritle

Bir ummanı azıcık zehirle

Bir kalbi ise ancak bir kalple…

Devlet olsan ne fayda

Yıkıntılar eksiksiz geçilir kayda

İnsan ne yazsa kalbine, yalan çıkıyor

İnsan ne giyse işte o zaman,

İnsan ne giyse acıyı görmeden,

örünce giysileri yalanla

İnsan ne giyse yakışmıyor işte o zaman

Olur Olmaz…

Bekledim yazdığım bu şiirin sonunun gelmesini,

Son dize gözüktü ufukta, bitiyor şiir bitmesine,

bir yavşan bile diyemedim dizeler boyunca

ne de neceflerin nakışı girdi sözün arasına

turkuvaza, menevişe de gelmedi sıra.

Boşuna arayışım, bulamadım parıltılı bir dil süsü

Benzemiyor şiirim çıngırdaklı bir söz arabasına

Neye dokunsam tende duyulan acının sesidir

Meye uzansam elimizde kırılır sırçalar

Başımı azıcık kaldırsam aklıma kurşunlar vızıldıyor

Gözümü kaçıramam başka yöne, yok şaha kalkmış bir küheylan

Dört yanında bu düz dünyanın katliamlar var

Çocuklar çocuklara analık ediyor sokaklarda,

öldürülmüş kardeşleri örten sadece kan.

Tüten dumanlar ekmek ateşi değil,

yakılan kalbidir kadim şehirlerin.

Kostümlü sözcükler, çiyli imgeler kaldı elimde,

sokamadım bir tanesini bile iki dize arasına,

bekleşiyorlar, yeşil kekik değil, yanık et kokan kuytularda…

Elimde değil, olur olmaz zamanlarda çabam boşuna

Şiirlere dönmüyor bu aksi dilim

Ölüme kin kusuyor aklım.

Ölümüne kin döşeniyor, ak pamuklar değil,

çocuklara analık eden çocukların yataklarına…

ÖZBEKÇE’DE SABRİ KUŞKONMAZ

Сабрий Қушқўнмас – шоир ва ёзувчи. Фатҳияда таваллуд топган. Истанбул Университети Юридик факултетини битказган. Ўн еттита шеър, роман, ҳикоя, сенарийлари китоб ҳолида чоп қилинган. Қисқа метражли ва ҳужжатли филмларни суратга олган. 

Aдабиётчилар жамияти ва Туркия Ёзувчилар Уюшмаси аъзоси. Ҳозирда нотариусда ишлаяпти. 

* * * 

Занг ўхшайди ишққа нақадар

Бир занг керак энди менга ҳам –

Тилимдан асровчи эски бир ўрам.

Гумбазларни ўқ варақлар сақлайди,

Уларга зирҳ бўлган ўзининг зангги.

Менга тушмас бир минора сояси,

Балки етар менга

Қушларнинг овози ва қанот саси.

Қаерларда эскирдик, билайлик дея

Тўкилганни йиғиб келамиз ортдан.

Доим юрагимиз тўғирламас ўқ,

Ўрар бизни зангли қолдиқлар билан.

Юрак эритолмаган бир пўлат ҳам йўқ,

Нотўғри ёдланган

тарихдан

отилган бўлса.

Занг фақат енгар бир навкарни

ўлжасин тўплар моғор босмаган тиллар.

Бошқа ифодани қидирмайлик бекорга

Занг қандайдир ишққа ўхшайди…

НЕ МУМКУН 

Истило ва илтижо орасида жаннатми мумкин…

Икки оташ ўртасида уй қурмоққа уриндик,

Олов ўртасида собит иморатми мумкин.

Истило ва илтижо – замоннинг қадим эшиклари

Икки тор эшик орасида қолди инсонлик,

Қочқинликда мўмин ўлмоқми мумкин.

Тангри кўкнинг эгасидир юксакда,

Ер юзи бир беқарор анор.

Хорут ва Морутлар инган ер юзи

Қайси бир иқлимда у тоза тупроқ.

Ҳочлар ҳайрон, саждами мумкин?

Суриядан келар камончи бола

Йўлларда ўлади камони, шамолларда қолар ноталар.

Илтижо йўлларида муҳаббат бир мозорми мумкин…

Сайр учун бир йўл қолдими бу йўлларда

Умидсизлик қоплар изларимизни.

Ўлим қувлаган йўлдан қайтиш мумкинми?

Масжидлар, хонақоҳлар, черковлар очиқ

Юракда қанчалар имон бўлса-да

Тупроққа кўмилар барча жасадлар.

Худонинг қошида гуноҳсиз бош эгмоқми мумкин.

Ёллар узоқлашар, намозлар қазо,

Қибла қоришади, синар ўртадаги ҳоч,

Нон биларми шароб одобини бу очликда,

Қочқинлар гумбазларга сиғинмоқ истар

Бу йўлда абадий муҳаббатми мумкин?

ЯРАШМАЙДИ НЕ КИЙСА ИНСОН 

Қалбимизни ёпди либослар,

Лекин мудом очиқлигича

Қолаверар танлар ҳар замон.

Оралиқлар оралиғида

Яшириндир юраклар доим.

Севмоқ қонун, ёзамиз ҳар дам

Қонлар билан моддаларини.

Қалб ҳақда сўз кетаркан қонлар тинади,

Тупроқ эммай қўйган Қобилдан бери.

Ҳукм этган нарсасин битказар инсон,

Энг аввал қонидаги Ишқни.

* * * 

Нимаки бор қуритар инсон,

Бир гугуртла ёқар ўрмонни,

Битта қалбни бир юрак билан,

Бир заҳарла булғар уммонни.

Давлат бўлсанг ҳамки не фойда,

Қайд этилар қайта талофат.

Қалбакидир қалбнинг қайдлари…

БЎЛАР БЎЛМАС… 

Якунини кутдим бу шеърнинг,

Сўнгги мисра уфқда ҳозир.

Ғойиб бўлар шеър билан бирга

Ойна нақши каби сўз орасида

Мовий, бинафшаранг тусдадир ҳамон.

Aхтарсам бефойда,

топмадıм порлаган тил безагини.

Ўхшамайди шеърим шивирлаган сўз аробасига.

Оҳитса сезилар танда оғриқнинг ҳур овози

Майга қўл чўзсам,

қадаҳлар синади қўлимда.

Бошимни озгина кўтарсам

хаёлимга ўқлар ёғилар,

Олиб қочолмайман кўзимни

бошқа томонга,

кўтарилган от йўқ

Қирғин борар дунёнинг тўрт тарафида.

Болалар болаларга оналик

қилмоқда кўчаларда,

Фақат қон билан қопланган

ўлдирилган биродарлар ҳам.

Ҳаводаги тутунлар тандир олови эмас,

Ёнган юрагидир қадим шаҳарларнинг.

Костюмли сўзлар,

хом тасвирлар қолди қўлимда,

Қўёлмадим икки қатор

орасига

ҳатто бир донасин ҳам.

Шеърларга айланмайди бу тилим,

Ақлим қўзғатади ўлим ғазабин.

Ўлимга дучор бўлар нафрат,

Болаларга

оналик қилган

болаларнинг ётоқларига…